Umarım herkes Karabekir’in Dışişleri ile ilgili olan yazısını okumuştur. Hem genel olarak, hemde ana konular olarak Türkiye ve Dışişleri konularında çok güzel özetlemiş. Karabekir ayrıca, benim de daha önce yazmış olduğum Prof. Ahmet Davutoğlu’nun 61. Hükümet’te Dışişleri Bakanı olarak atanmasından duyduğum tatminsizlik ile ilgili olarak haklı eleştirilerini de yazmış. Bununla ilgili olarak bir iki açıklama yapmak istedim. Türkiye’de demokrasinin gelişmesine inanan ve “tek çıkış-kurtuluş” olarak gören birisi olarak Dışişleri ile ilgili olarak iki önemli konu beni aslında ilgilendiriyor.

1 - Avrupa Birliği: Evet Karabekir’in dediği gibi Almanya ve Fransa bizi istemediğini söyledi. Fakat bu tavırların Almanya-Fransa seçimleri öncesi, Davos’taki İsrail çıkışımızdan bir farkı var mı? Eğerki var ise ve gerçekten Avrupa tarafından istenmiyor isek, o zaman neden 2002′den beri ve her Türkiye’deki genel seçimlerde bu konuya bu kadar değinildi? Ben Türkiye’de demokrasinin ve insan haklarına olan saygının ancak Avrupa Birliği katılım süreciyle gelişebileceğine inanıyorum, bu sebepten de mevcut AB ile gelinen nokta beni tatmin etmiyor. Eğerki Avrupa ve Türkiye kamuoyları, Türk-AB ilişkileri konusunda negatif ise, bunun değiştirilmesi ve insanların bilgilendirilmesi konusunda adımlar atılmalı. Eğerki gerçekten sorun kamuoyu ise bu çözülebilir.

2 - Güneydoğu ve Kürt sorunu. Karabekir çok doğru bir tespit ile Kuzey Irak’taki Kürt Hükümeti’nin rahat nefes alabilmesi için dost bir Türkiye’ye ihtiyacı olduğunu yazdı. Fakat aynı tespit masanın öteki tarafından da geçerli. Türkiye’nin Güneydoğu meselelerinde de rahat bir nefes alabilmesi için, Kuzey Irak’taki Kürt Hükümeti ile olumlu ilişkiler içerisinde bulunması da büyük bir avantajdır.

Diğer konularda ise, Karabekir’in yazdıklarını okuduktan sonra katılmamak mümkün değildir, kendisinin yazdığı gibi Dışişlerimizin pragmatik ve değişen Dünya düzenine ayak uydurması çok önemlidir ve lazımdır.